السّبكى، والذهبى، تفرّد بالعوالىّ، وكان عارفا بالنحو، واللغة، والتاريخ، والكتابة، واختصر «تاريخ دمشق» وعنده تشيع بلا رفض (١).
من نظمه:
بالله إن جزت بوادى الأراك ... وقبّلت عيدانه الخضر فاك
ابعث إلى عبدك من بعضها ... فإننى والله مالى سواك!
توفى فى شعبان سنة ٧١١.
ذكره السيوطى فى الطبقات الصغرى (٢).
٨٦٤ - محمد بن موسى الدؤلى.
كان شافعيا، وله «الحسن الملحوظ (٣) فى حقيقة اللوح المحفوظ». وأرجوزة فى المنطق، وأخرى فى العروض، والبديع الأسمى، فى ماهية الحمّى (٤).
