[تبل]
التَبْلُ: التِرَةُ والذَحْلُ. يقال: أصيب بتَبْلٍ. والجمع تُبولٌ. وقد أَتْبَلَهُ إتْبالاً. ومنه قول الأعشى:
ودَهْرٌ مُتْبِلٌ خَبِلُ
أي يذهب بالأهل وبالولد. يقال: تَبَلَهُمُ الدهرُ وأَتْبَلَهُمْ، أي أفناهم. وتَبَلهُ الحُبُّ وأَتْبَلَهُ، أي أسقمَه وأفسَده.
Rujukan halaman ini: تجديد الصحاح، ص 469 (SanadKitab #28100, hlm. urut 468)
Cocokkan kembali dengan kitab cetak sebelum mengutip. Keberatan hak cipta? Hubungi kami dan kitab akan segera kami turunkan.