وَقَالَ حُذَيْفَةُ بْنُ أَسيد: شَهِدْتُ أَبا بَكْرٍ وَعُمَرَ ﵄، وَكَانَا لَا يُضَحِّيَان؛ مَخَافَةَ أَن يُرَى أَنها وَاجِبَةٌ (١).
وَنَحْوُ ذَلِكَ عن [أبي] (٢) مَسْعُودٍ ﵁ قَالَ: إِني لأَترك أُضحيتي ـ وإِني (٣) لمن أَيْسَرِكم ـ مخافة أَن يَظُنّ الجيران أَنها واجبة (٤).